Heeft u dat ook digitaal?

Heeft u dat ook digitaal?

Elke dag kan ik me er weer over verbazen dat mijn kinderen zo volledig anders denken dan ik. Bij alles, álles wat ze doen, denken ze direct ‘Hoe doe ik dat op mijn mobiel?’ Mijn zoon en dochter zijn helemaal vergroeid met hun smartphone, net als alle andere tieners om hen heen. Zij gebruiken hun telefoon niet zoals wij dat doen: als een ding om mee te bellen, chatten en internetten. Hun smartphone geeft hen bijna een bestaansrecht, het is echt een verlengstuk van hun lichaam – én van hun hersenen.

 

Versnelde verandering naar digitaal

Natuurlijk groeien mijn kinderen compleet anders op dan ik. Technologische innovaties volgen elkaar steeds sneller op en veranderen de wereld in sneltreinvaart. Mijn generatie probeert daar zo goed mogelijk in mee te gaan. Ze maken bijvoorbeeld slim gebruik van nieuwe gadgets en technologieën, en proberen daarvoor open te staan. Het is echter niet onze gewoonte om alles te vertalen naar het internet, de cloud of social media. We moeten er bewust aan denken om dat te doen.

Dat zou mijn kinderen niet gebeuren. Ze denken altijd éérst digitaal. En dat doen ze totaal onbewust. Als er iets is, dat je niet op de smartphone kunt doen, is hun reactie: ‘Gozer, kan dat niet op mijn telefoon? Dat méén je niet!’ Het zijn tieners hè, dus die overdrijving hoort erbij. Maar ze voelen dat ook echt zo. Zij vinden het bijvoorbeeld heel raar dat er nog restaurants bestaan waar je vanaf een menukaart moet bestellen bij een persoon. ‘Daar zijn toch apps voor… Is veel makkelijker en sneller.’ Als iets niet digitaal wordt toegepast, bestaat het in hun wereld niet of kan het in ieder geval niet serieus genomen worden. Wij vertalen zaken naar online, zij vertalen van online naar de wereld daarbuiten – maar liever zelfs dat ook niet. Want waarom zouden ze? Ze leven in de digitale wereld.

 

Digitaal en sociaal regeert

Ik heb geprobeerd hen al het huiswerk in hun papieren schoolagenda te laten zetten, als reminder wat ze wanneer voor welk vak moeten doen. Maar dat ding ligt ongebruikt ergens in een hoek. Het huiswerk staat immers online, op het leerlingenweb. Het Rijnlands Lyceum is een behoorlijk digitale school: hun beleid schrijft voor dat het leerlingenweb leidend is. Heeft de docent het huiswerk wel op het bord geschreven, maar vergeten het online te zetten, dan hoeven de leerlingen het niet te maken. Waarschijnlijk is dit gevoed door een storm van feedback van de kinderen over het ‘’niet digitaal’’ huiswerk distribueren, of simpelweg door het inzicht dat leerlingen wel huiswerk maken als het online staat en anders niet. Kiezen of delen dus voor het Rijnlands, maar zij spelen er naar mijn inzicht goed op in.

Tieners zitten daarnaast ongelofelijk veel op social media, waardoor ze heel anders communiceren dan wij. Zelfs terwijl ze met vrienden of vriendinnen kletsen, denken ze daarbij aan hun telefoon. Ze bespreken iets, gooien dat op de chat of checken het op Snapchat of Instagram. En intussen bekijken en bespreken ze wat anderen op dat moment doen. Alles gaat dan ook in beelden, in hoog tempo, en volledig transparant. Met privacy zijn ze helemaal niet bezig, dat is voor hen totaal onbelangrijk. Het is veel belangrijker dat je aanwezig bent op de kanalen die ertoe doen, dat je aangehaakt bent. In alles willen ze deel uitmaken van de groepen die er zijn en vooral: niets missen.

 

Hogere eisen leiden tot zelflerende systemen

Jongeren stellen veel hogere eisen aan de digitale wereld, want het is hun primaire wereld. Voor mijn generatie is het secundair. Wij accepteren dat dingen soms niet perfect werken, want wij zijn gewend dat technologie het af en toe niet doet. We zorgen er bijvoorbeeld voor dat we nog een backup hebben. Daar denken zij niet aan. Hun eisen zijn hoog en de oplossingen moeten daaraan voldoen. Dat het ons is gelukt om bijvoorbeeld zaken geautomatiseerd te hebben, vinden wij echt ontzettend knap. Maar voor hen is dat niet meer dan logisch. Ze vinden het volkomen normaal, omdat ze ermee opgegroeid zijn. Daarom verwachten ze dat de ontwikkelingen verder gaan dan dat. Dat alles met elkaar wordt verbonden en aan elkaar wordt gelinkt, op een intuïtieve manier. Dat apps en programma’s begrijpen dat informatie op een ander moment, op een andere plek, ook relevant kan zijn. Kortom: ze willen zelflerende oplossingen die proactief op hun behoeften inspelen.

Mijn generatie vindt zelflerende systemen nog wel spannend. Wij tobben over wat er gaat gebeuren als machines voor ons gaan denken. Natuurlijk creëren we een afhankelijkheid van zelflerende systemen, maar dat is een prijs die we betalen voor het altijd en overal digitaal kunnen leven. De generatie van mijn kinderen betaalt die prijs zonder aarzelen. Zij zien alleen de voordelen en kansen ervan, terwijl mijn tijdsgenoten nog risico’s zien. Het mooie is: het gebeurt gewoon! De race van de technologie is niet meer te stoppen, we kunnen allang niet meer terug naar zaken die we nog volledig kunnen bevatten. En wie wil dat ook nog? Dus laten we net als onze kinderen de nieuwe technologie omarmen en verwelkomen.

 

Een betere wereld

Ik kijk echt enorm uit naar wat deze voortsnellende technologische vooruitgang ons gaat brengen. We kunnen veel slimmere toepassingen ontwikkelen, en nog zoveel data verzamelen, waar we heel veel meer van kunnen leren en een véél betere wereld kunnen creëren. Denk aan het rigoureus verbeteren van de landbouw en de logistiek, zodat er minder honger in de wereld hoeft te zijn. De hoopgevende mogelijkheden in de zorg, zodat we ziektes kunnen uitbannen en langer gezond kunnen leven. Robotisering zodat de mensen geen geestdodend of vies werk hoeven te doen, zodat je bijvoorbeeld niet hoeft te werken tot je 67e, maar je veel meer kunt richten op zelfontwikkeling. De kwaliteit van ons leven gaat er enorm op vooruit. En dat allemaal dankzij het digitale denken van onze kinderen!

 

Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on FacebookEmail this to someoneShare on Google+
Kees Essaadi

Kees Essaadi

alles bekijken
Leave a comment

Wees beleefd. Dat stellen wij zeer op prijs.

By Daniele Zedda • 18 February

← PREV POST

By Daniele Zedda • 18 February

NEXT POST → 34
Share on